What Rain Taught Us follows a mind fracturing into a subjective landscape of association, reflection and invention, where words, images and conflicting voices tumble and echo almost to the point of destruction. But, gradually, islands of stability form.

Mae What Rain Taught Us yn dilyn meddwl drylliedig ar hyd tirwedd lle mae geiriau, delweddau a lleisiau gwrthgyferbyniol yn baglu ac yn atseinio hyd at ddistryw, bron. Ond, yn raddol, mae hafanau o sefydlogrwydd yn ffurfio.